Toermotoren zijn gek geworden.
Specificaties dicteren nu het ontwerp. Marketingafdelingen maken ruzie over het aantal pk’s, terwijl ze negeren hoe iemand daadwerkelijk fietst. De motoren worden groter. De elektronica wordt dikker. Het gewicht kruipt omhoog. Het resultaat is een machine die is gebouwd voor een spreadsheet, niet voor een ritje op dinsdag of een zondagse canyon-run.
Het is overdreven. En het is zwaar.
Het probleem van moderne excessen
Sporttoeren betekende vroeger balans.
Je wilde iets dat comfortabel was voor lange afstanden, maar licht genoeg om een bergpas te beklimmen. Nu? Fabrikanten behandelen deze fietsen als rollende hotellobby’s. Enorme stroomlijnkappen. Zwaar chassis. Eindeloze menuopties verborgen in TFT-schermen.
Op papier ziet het er indrukwekkend uit. Onderweg voelt het onhandig.
Denk er eens over na. Hoeveel van jullie hebben echt 170 pk nodig? Je staat stil bij verkeerslichten. Je voegt in op ongelijke snelwegen. Je rijdt in plotselinge regen. Comfort is daar belangrijk. Vertrouwen is daar belangrijk. Top-end acceleratie niet.
Ruiters willen fris aankomen, niet uitgeput door een zware fiets die je door elk kuiltje en zijstraatje vecht.
Het Tracer 9-compromis
Yamaha snapt dit.
De Tracer 9 probeert de pk-oorlogen niet te winnen. Het probeert elke dag uw aandacht te trekken. Het is klein genoeg om door het verkeer te glippen, maar voldoende geplant om kilometers tussen de staten te slikken.
Hij zit ergens tussen een superbike met zadeltassen en een luxe cruiser. De goede plek.
Het rechtopstaande stuur helpt daarbij. Door de brede grip voel je je stabiel. Hij heeft niet het intimiderende volume van een vlaggenschip-sporttourer. Je hoeft hem niet in een parkeerplaats te worstelen. Het werkt gewoon.
Gebouwd voor de echte wereld
Yamaha heeft de Tracer 9 niet ontworpen voor een testbaan met vers geschilderde witte lijnen.
Ze hebben het gebouwd vanwege de slechte bestrating.
Het chassis geeft prioriteit aan aanpassingsvermogen. Een aluminium Deltabox-frame. Een omgekeerde vork van 41 mm. Een gekoppelde achterschokbreker. Het absorbeert de chaos van echte wegen. Het blijft kalm als de wind opsteekt of de zon zich achter wolken verschuilt.
De motor maakt het ook interessant.
Die CP3 inline-drie. 890cc. 117 pk. Het klinkt voor sommigen vreemd, maar het levert koppel waar je het nodig hebt: laag- en middenbereik. Je jaagt niet op versnellingen. Jij trekt.
De Tracer 9 GT voegt de serieuze toerkit toe als je die nodig hebt. Elektronische semi-actieve vering die zich aanpast terwijl u rijdt. Verwarmde handgrepen. Harde bagage. Op radar gebaseerde cruisecontrol. Het voelt als een technische upgrade van tien jaar geleden zonder de speelse geest van het basismodel te verliezen.
Het zorgt voor een eersteklas gevoel zonder opgeblazen gevoel.
Niet te duur. Niet te licht.
Vanaf $12,5$99.
Dat ondermijnt veel van zijn rivalen terwijl je bijna alle functies krijgt. Het GT-model kost $ 16,4 $ 99. Nog steeds goedkoper dan de grote Europese vlaggenschepen.
Is dit de beste fiets? Misschien niet. Maar het is de meest eerlijke.
De BMW F 900XR ($ 12,6 $ 95) is zeker licht en efficiënt. Maar die parallelle tweeling mist de persoonlijkheid van Yamaha’s triple. Het voelt functioneel, niet spannend.
De Honda NT1100 ($ 11,9 $ 99) is een tank. Het is geweldig om continenten over te steken, maar rustig voor canyon-runs. Hij deelt het DNA met de Africa Twin omdat hij veiligheid en stabiliteit belangrijker vindt dan plezier.
De Triumph Tiger Sport 80 ($ 12,8 $ 45) is dichtbij. Licht. Pittig. Sportief. Als u pure wendbaarheid boven allroundcapaciteiten verkiest, kies dan voor de Triumph.
Maar de meesten van ons zijn geen pure racers of pure pelgrims. Wij zijn allebei. Soms pendelen we. Soms rennen we weg.
De Tracer 9 verzorgt die dienst. Het is saai genoeg om praktisch te zijn. Spannend genoeg om interessant te blijven.
Dat is tegenwoordig zeldzaam.
De meeste fietsen specialiseren zich totdat ze nutteloze hulpmiddelen worden voor welke taak dan ook. De Tracer 9 blijft voor algemeen gebruik.
Voelt het als speelgoed? Of een hulpmiddel?
Het is een beetje van beide.
