Nazwa Continental Mark IV niosła ze sobą ciężki bagaż przeszłości. Ozdobił już liniowiec oceaniczny w latach pięćdziesiątych XX wieku. Kiedy Ford umieścił go w osobistym coupe z lat 70. XX wieku, użył nie tylko znanej plakietki. Zasygnalizowali, że dział luksusowy Forda w końcu zrozumiał nabywcę luksusu.
Wyjaśnijmy jedną kwestię. Ten artykuł nie dotyczy prostokątnych kontynentów z epoki Eisenhowera. To Lincoln ery Nixona, wyłaniający się z popiołów historii korporacji.
Henry Ford II nienawidził modeli Mark III, IV i V z lat 1958-1960. Uważał, że stanowią one obrazę oryginalnego Continentala, którego jego ojciec Edsel projektował w latach 1940–1948. Uważał również, że zrujnują dziedzictwo Mark II z 1956 i 1957 roku. Kiedy więc Lee Iacocca zaprezentował swojego nowego „osobistego” Lincolna w 1969 roku, Henry nalegał, aby nazwać go Mark III. To nie jest Mark VI. To nie jest Mark IV. Chciał napisać historię na nowo. Chciał ocalić swoją dumę.
Iacocca miał inne plany. Już zwiększył sprzedaż Thunderbirda w latach 1960-1965, czyniąc Thunderbirda większym i bardziej efektownym. Lincoln znalazł swoją niszę dzięki eleganckiemu kompaktowi Continental z 1961 roku. Ale w 1964 roku gospodarka przeżywała rozkwit. Samochody stały się większe. Rynek się zmieniał.
Iacocca dostrzegł szansę. Brakowało mniejszego, bardziej ekskluzywnego modelu towarzyszącego. Taki, który rozpoczyna się w miejscu, w którym Mark II został przerwany.
Strategia luksusu oparta na kosztach
Jednak tym razem nie było żadnych wyjątkowych ciał. Nie było indywidualnych podwozi. Nie było powolnej i kosztownej pracy fizycznej. I oczywiście nie było strat na każdej sprzedanej jednostce.
Nowy Mark musiał być rentowny. Miało to dzielić ramę i wewnętrzną konstrukcję nadwozia z Thunderbirdem. Zjechałby z tej samej linii montażowej co Falcon i Mustang. Było to mądre posunięcie z punktu widzenia kosztów.
Nad projektem czuwał L. David Ash. Asystowali Arthur Querfeld, Damon Woods i Herman Brunn. Jednak ostateczną decyzję podjął Iacocca.
Domagał się stylu „neoklasycznego”. Chciał bezwstydną kopię Rolls-Royce’a. Chciał stylu Mark II. Zależało mu na niewielkich proporcjach twardego dachu. Chciał, aby boki zostały wygrawerowane tak, aby wyglądały jak płynące, oddzielne skrzydła.
Iacocca chciał także, aby wszystkie gadżety i luksusy zostały zainstalowane pod koniec lat sześćdziesiątych. Nie miał wątpliwości, że jego osobiste preferencje pokrywają się z preferencjami opinii publicznej.
Popularność na rynku
Dla Lincolna był to cud. W porównaniu do ostrego Eldorado z napędem na przednie koła z 1968 r., Mark III wyglądał barokowo. Ale i tak go sprzedałem.
W sumie z linii montażowej zjechało 7770 modeli z początku 1969 roku. To mniej więcej tyle samo, co Mark I i Mark II razem wzięte. Całkowita produkcja w latach 1969–1971 wyniosła 71 611 sztuk. To prawie jedna trzecia całkowitej sprzedaży Lincolna.
Dlaczego to zadziałało? Mark III wygląda jak samochód luksusowy. Wiąże się z tym pewna tajemnica historyczna. Posiada wszystkie udogodnienia, jakich można oczekiwać. Podstawowa cena w 1969 roku wynosiła 6741 dolarów. Cena również jest rozsądna jak na ten poziom luksusu.
Iacocca znalazła nowy kierunek sprzedaży. Nie miał innego wyjścia, jak kontynuować pracę w kopalniach.
Scena jest gotowa. Fundacja została utworzona. Teraz kontynuujmy.
Wygląd zewnętrzny Lincolna Continental Mark IV z 1972 r
Mark IV to nie tylko powtórzenie. To jest ewolucja. Zaczyna się od blachy.
Mark III był genialnym rozwiązaniem. Ale Mark IV się opłacił.
Wizja Iacocca spełniła się. Publiczność chciała takiego wyglądu. Chcą statusu. Chcą komfortu.
Ale model z 1972 roku musiał poradzić sobie sam. Nie można polegać wyłącznie na hicie z 1969 roku. Trzeba poprawić formułę. Musisz stawić czoła wyzwaniom związanym z rozwojem marki, która nagle staje się bardziej popularna niż kiedykolwiek.
Zmiany zewnętrzne są subtelne, ale ważne. Kratka stała się ostrzejsza. Linie stały się wyraźniejsze. Luksusowy głos stał się głośniejszy.
Jaką decyzję podjęli tym razem Iacocca i Ash? Czy wysłuchali opinii? A może podwoiłeś swój zakład?
Odpowiedź kryje się w szczegółach. Chrom. Szkło. Stosunek.
Przyjrzyjmy się bliżej.
Ewolucja designu: od imitacji do tożsamości
Mark III w dużej mierze zapożyczył się z filozofii projektowania Rolls-Royce’a. Mark IV musiał znaleźć swój własny głos. To już nie jest tylko imitacja Rolls-Royce’a. To musi być Lincoln.
Przód otrzyma lifting. Kratka lepiej się integruje. Położenie reflektorów zostało zmienione. Poprawiono pokrycie zderzaka. To nie są tylko wybory estetyczne. To odpowiedź na zmieniające się gusta.
Profil boczny traci część swojego agresywnego, „gładkiego” kształtu błotnika. Daje to bardziej jednolity wygląd. Aby stworzyć bardziej jednolite wrażenie. Pozostaje Nodus Continental. To jest podpis. To jest dziedzictwo. Ale jest przetwarzany bardziej subtelnie.
Ogon jest miejscem, w którym zachodzą największe zmiany. Tylne światła zostały przeprojektowane. Konstrukcja pokrywy bagażnika została całkowicie przeprojektowana. Identyfikator zaktualizowany.
Zmiany te nie są przypadkowe. Są strategiczne. Pokazują dojrzałość. Ogłosili, że Lincoln przybył.
Wnętrze: luksus Volkswagena
Ten wygląd przyciąga uwagę ludzi. Wnętrze przyciąga kupujących.
Wnętrze Mark IV to mistrzowska klasa luksusu z lat 70. Liczba miejsc
Zaprojektowanie unikalnego stylu Mark IV
Lincoln Continental Mark IV z 1972 r. to nie tylko zmiana stylu. Była to całkowita zmiana projektu dokonana przez Wesa Dahlberga pod kierunkiem dyrektora projektu Dearborn, Gene’a Bordinata. Dahlberg zajmuje szczególne miejsce w historii Forda, ponieważ mógł być pierwszym projektantem, któremu udało się opanować zarówno wygląd zewnętrzny, jak i wnętrze jednego pojazdu. Jego zadanie było trudne: zachować „duszę” Marka III, nadając nowemu samochodowi zupełnie inny wygląd.
Wnętrze Mark IV zapożycza swoje nadwozie i wewnętrzną strukturę zasilania z przeprojektowanego Thunderbirda z 1972 roku. W tym roku ptak osiągnął maksymalny rozmiar, ale Lincoln chciał czegoś innego. W przednim zawieszeniu zastosowano standardowe sprężyny i wahacze o różnej długości, natomiast tylne zawieszenie ma inną konstrukcję. Zaprzestano instalacji trójwahaczowego układu zawieszenia w poprzednim modelu. Zamiast tego zastosowano nową czterowahaczową geometrię ze sprężynami i stabilizatorem.
Tylne dolne wahacze zostały wytłoczone i zamontowane, natomiast górne wahacze z kutej stali, wystające z mocowania za osią, były skierowane w stronę ramy. Ford nazywa ten model „STABUL”. Głównym celem jest zapewnienie większej przestrzeni na tylnych siedzeniach. Kolejną zaletą jest płynniejsza jazda. Przełożenie przekładni kierowniczej pozostało takie samo – 21,76:1, ale mechanizm stał się bardziej miękki. Większość recenzentów jest niezadowolonych z braku informacji zwrotnych z dróg.
Wymiary i elementy zewnętrzne
Mark IV jest dłuższy i niższy niż Mark III. Rozstaw osi zwiększono o 3,2 cala do 120,4 cala. Długość całkowita wzrosła o 4 cale do 220,1 cala. Wysokość spadła o 1,3 cala do 52,9 cala. Chociaż samochód jest prawie osiem cali dłuższy, jest o 211 funtów lżejszy i ma masę własną 4782 funtów.
Wizualnie sprawia wrażenie cięższego niż jest w rzeczywistości. Większe zwisy z przodu i z tyłu, bardziej strome kąty przedniej i tylnej szyby, cienkie słupki A, wypukłe boki nadwozia i większe nadkola tylnych kół tworzą wrażenie dodatkowej masy. Charakterystyczna pseudokratka w stylu Rollsa znajduje się głęboko w zderzaku, oddzielając reflektory i jest ukryta za elektrycznie podnoszonymi drzwiami. Styliści zastosowali szerokie wycięcie w kształcie litery U pośrodku zderzaka, aby wizualnie zwiększyć wysokość osłony chłodnicy bez podnoszenia wysokości maski.
Pokrywa bagażnika została zmniejszona, a układ koła zapasowego stał się bardziej płaski. Tylne światła zostały przeniesione z tylnych błotników na zderzak. Szeroki, pokryty winylem dach pozostaje znakiem rozpoznawczym marki, ale małe, podwójne, owalne „okna operowe” IV w słupku C nadają mu bardziej surowy wygląd. Zapewniają ważną widoczność przez ramię. Każde okno ma wytrawioną czteroramienną gwiazdę kontynentalną, a wewnętrzna powierzchnia okna jest posrebrzana. Okna te były pierwotnie standardowym wyposażeniem, ale w połowie roku stały się opcją, zapoczątkowując trend w modzie w Detroit.
Bezpieczeństwo wnętrza i redukcja mocy silnika
Tablica przyrządów Mark IV różni się całkowicie od czteroczęściowego układu Mark III. Federalne przepisy bezpieczeństwa zderzeniowe wymusiły zmianę. Testy z manekinami wymagały nowego układu składającego się z trzech bloków. Panele zostały mocno wypełnione pianką, przykryte osłonami i zagłębione. Może nie wygląda to zbyt atrakcyjnie, ale jest zgodne z zasadami. Prawdziwe drewno na desce rozdzielczej i drzwiach zostało zastąpione odpornym na odpryski tworzywem sztucznym o fakturze „borel”. Dźwignia zmiany biegów została przeniesiona z kolumny kierownicy na deskę rozdzielczą.
Moc pochodzi z dużego silnika V8 Lincolna o pojemności 460 cali sześciennych. W 1972 roku silnik został „wyciszony” (zmniejszono moc). Niski stopień sprężania umożliwia stosowanie paliwa bezołowiowego. Moc spadła z 365 do 212 KM. To jest 12 KM. mniej niż pełnowymiarowy Continental, ale redukcja nie jest do końca realistyczna. Detroit przechodzi na bardziej realistyczne standardy sieciowe SAE (w tym wszystkie załączniki). Trzybiegowa automatyczna skrzynia biegów otrzymała drobne modyfikacje wewnętrzne.
„Podobnie jak inni producenci z Detroit, Ford przeszedł na bardziej realistyczne standardy sieci SAE, więc utrata [mocy] nie jest tak znacząca, jak się wydaje”.
Dlaczego Mark IV jest ważny
Lincoln Continental Mark IV z 1972 r. był punktem zwrotnym. Balansuje pomiędzy luksusem i nowymi wymogami bezpieczeństwa. Zawieszenie STABUL zwiększa przestrzeń i komfort jazdy. „Okna operowe” zdefiniowały wpływowy styl dekady. Zmiany we wnętrzu przedkładają bezpieczeństwo nad tradycyjną estetykę. Zmniejszenie mocy silnika odzwierciedla zmiany w standardach testowania w całej branży. Chociaż rozmiar samochodu wzrósł, jego waga spadła. Pomimo swojej lekkości sprawia wrażenie masywnego. Zespół projektowy pokonał rygorystyczne ograniczenia w zakresie innowacyjności, zachowując jednocześnie tożsamość marki. Rezultatem jest samochód, który sprawia wrażenie znajomego, a jednocześnie wyjątkowego. „Okna Opera” stały się ikoną. Deska rozdzielcza stała się bezpieczniejsza. Zawieszenie jest wygodniejsze. Silnik stał się prostszy. Mark IV jest dowodem sprawności inżynierskiej w obliczu ograniczeń. Nie chodzi tylko o podążanie za trendami. Pyta ich. Spuścizna tej decyzji projektowej żyje w równowadze formy i funkcji nowoczesnych luksusowych samochodów. Szczegóły mają znaczenie. Małe zmiany sumują się. Mark IV udowadnia, że kreatywność może rozkwitać nawet przy ścisłych wytycznych.
Ulepszenia Mark IV: hałas, wydajność, sprzedaż
Lincoln nie tylko skopiował Mark III z 1971 roku. Poprawili to. We wnętrzu znajduje się wspólna ławka „podwójny komfortowy salon”, ale wykonanie wygląda bardziej dojrzale. Dla fotela kierowcy i pasażera dostępnych jest sześć poziomów regulacji mocy. Sterowanie odbywa się z panelu drzwiowego. Włącznik zapłonu jest dołączony w standardzie. Jednak jest tu niuans. Teraz oboje drzwi można zablokować z obu stron za pomocą mechanizmu tłokowego. Komfort ma znaczenie.
Wystrój wnętrz jest ciekawy. Bagażnik wyłożony jest wykładziną. Tak, w schowku na rękawiczki jest nawet dywan. We wnętrzu zastosowano mieszankę tkaniny nylonowej i licowego dywanu winylowego. To propozycja dla tych, którzy preferują skórę. System klimatyzacji został znacznie ulepszony. Funkcja automatycznej kontroli temperatury pozostaje taka sama, ale ma ulepszone właściwości.
Inne szczegóły definiują luksusowe doświadczenie. Zegarek Cartier jest umieszczony w widocznym miejscu na desce rozdzielczej. Radio AM z anteną elektryczną jest wyposażeniem standardowym. Oświetlenie sufitowe składa się z dwóch małych, stałych, dodatkowych reflektorów. Brzmi bardzo nietypowo, ale dodaje klimatu.
Inżynierska cisza
Mark III był cichy. Mark IV był jeszcze cichszy. Inżynierowie firmy Lincoln spędzili ponad dekadę na rozwiązywaniu problemów związanych z hałasem, wibracjami i szorstkością (NVH). Model z 1972 roku był ich szczytem.
Jak to osiągnęli? Tuleje gumowe. Wszystkie elementy zawieszenia zamontowano w dużych gumowych cichych blokach. W sprężynie zastosowano podwójne tuleje u góry i u dołu. Przeprojektowano nie tylko mocowania ramy. Zastosowali nową formułę butylu. Kształt i położenie każdego elementu przetestowano w pełnowymiarowym symulatorze jazdy samochodowej. Ta maszyna odtwarza wszystko, od kostki brukowej po tory kolejowe.
Opony też pomagają. 225-15 Michelin z metalowym kordem i radialnymi warstwami. Standard od 1970. Pracują cicho.
Hamulce również zostały zmienione. Sure-Track powraca po raz trzeci. Była to wczesna forma układu przeciwblokującego. Obecnie jest to raczej standard niż opcja.
Wybór i wartość
Kupujący mają wiele możliwości. Dostępny w 23 standardowych kolorach. Dostępne są cztery dodatkowe metaliczne kolory „Moon Dust”. Wypełniona tapicerka winylowa dostępna jest w pięciu kolorach.
Popularne opcje dodatkowe obejmują:
– Automatyczne przyciemnianie reflektorów
– Elektryczny szyberdach
– Tempomat
– Obrotowa kierownica
– Radio AM/FM
– Kołpaki na koła „Deluxe”
– Mechanizm różnicowy Traction-Lok z wysokim przełożeniem końcowym
Cena ma znaczenie. Ceny Mark IV zaczynają się od 8640 dolarów. To o 173 dolary mniej niż ostatni model Mark III z 1971 roku. Z różnych powodów model z 1971 r. kosztował o ponad 1500 dolarów więcej niż model z 1970 r. Dlatego Mark IV oferuje więcej samochodów.
Wpływ na rynek
Sprzedaż odzwierciedla wartość oferty. Mark IV sprzedał się w liczbie 48 591 sztuk. To wzrost o prawie 56% w porównaniu z 27 091 sztuk w zeszłym roku.
Nie ustępuje swoim konkurentom. Mark sprzedał o 8517 sztuk więcej niż Cadillac Eldorado. Cadillac oferował kabriolety i hardtopy. Jednak Lincoln wygrał.
Bardziej oszczędny Lincoln Mark IV zwiększył sprzedaż o 56% i uzyskał lepsze wyniki niż Eldorado.
Sukces ten położył podwaliny pod kolejny rok modelowy. Lincoln nadal udoskonalał formułę. Ich celem jest utrzymanie tej dynamiki. Pytanie nie dotyczyło tego, czy Mark się sprzeda, ale ile luksusu zmieści się w kabinie.
Wersja z 1973 roku poszła o krok dalej.
Najnowsze informacje za rok 1973 i droga do roku 1974
Zazwyczaj aktualizacje drugiego roku oznaczają nową farbę i nowe radio. Lincoln Continental Mark IV z 1973 r. przełamał tę formę. Oczywiście okna operowe znów są standardowym wyposażeniem. Ale główną wiadomością był zderzak.
Wymagania federalne wymagają pochłaniania uderzeń przy prędkościach do 5 mil na godzinę. Firma Lincoln spełniła ten wymóg. Rezultatem była masywna, nieporęczna zawleczka, która zwiększyła masę pojazdu o 130 funtów. Nie pełniła funkcji estetycznej. Co więcej, zakrył osłonę chłodnicy i sprawił, że przód stał się wizualnie krótszy i cięższy. Kierunkowskazy zostały przeprojektowane, aby pasowały do nowego wyposażenia. Boczne kierunkowskazy stały się standardem, prawdopodobnie dlatego, że obfitość stali utrudniała widoczność.
Produktywność spadła. Moc netto spadła do 208 KM. Lincoln zmienił przełożenie końcowe na krótsze 2,75:1, aby utrzymać ważący 4200 funtów sealiner w ruchu. Pomogło. Ale ledwo.
Wewnątrz zmiany są mniej zauważalne, ale za to bardziej znaczące. Poprawiono izolację akustyczną. Tylne hamulce bębnowe stały się większe. Ulepszono także przednie hamulce tarczowe. Montowane są większe opony, w szczególności Michelin 230-15 lub LR78-15. Akumulator został przeniesiony na bok nadwozia, zastępując niechlujny montaż na słupkach A. Wybór kolorów lakieru został ograniczony do 15 opcji standardowych. Paleta metalicznych odcieni Moondust została rozszerzona do dziewięciu. Pozostało osiem opcji dla dachów winylowych.
Lincoln w dalszym ciągu płynął na fali sukcesu specjalnej wersji Continental. Tę logikę zastosowano również w Marku IV. W połowie roku Silver Luxury Group stała się dostępna za dodatkową opłatą w wysokości 400 dolarów. Masz lakier Silver Moondust, pasujący dach winylowy Levant i wnętrze welurowe Cranberry Victoria. Wygląd okazał się kompletny.
Ciemnoczerwona skóra została później wprowadzona jako bezpłatne uaktualnienie. Wprowadzono także Silver Mark, który przeniósł grupę luksusową na wyższy poziom. Srebrne skórzane fotele, przesuwany szklany dach. Była to pionierska funkcja w tym segmencie. Niewielu konkurentów oferowało otwierane szklane dachy.
Krytycy narzekali. Twierdzili, że nie było żadnych ulepszeń w Mark IV. Ale dane dotyczące sprzedaży mówią co innego. Łączna liczba zamówień wyniosła 69 437, czyli prawie 8 000 sztuk więcej niż Cadillac Eldorado sprzedany w tym roku. Roczna produkcja modeli Lincolna po raz pierwszy przekroczyła 100 000 sztuk. Wzrost wyniósł 28 073 jednostki. Opinia publiczna chciała większych rozmiarów, chromu i szyberdachu.
Wersja z 1973 roku została dobrze przyjęta na rynku. Rośnie jednak presja ze strony organów regulacyjnych. Nadchodzące lata pokażą, ile jeszcze Mark może unieść, zanim przepisy dotyczące masy i emisji całkowicie zniszczą jego ducha.
Cios w system w 1974 r
Model z 1974 r. zadał kupującym psychologiczny cios. Podstawowa cena Lincolna Continental Mark IV wzrosła o 1210 dolarów, do 10 194 dolarów. Nie był to wyłącznie wzrost inflacji. Była to opłata za przestrzeganie przepisów. Nowe przepisy federalne dotyczące tylnego zderzaka przy prędkości 5 mil na godzinę wymusiły zwiększenie całkowitej długości pojazdu do 228,3 cala. Dodanie wzmocnień konstrukcyjnych do samego zderzaka w celu zapewnienia ochrony przed uderzeniami zwiększyło masę podstawową pojazdu do 5362 funtów. Zmiany stylistyczne były natychmiast widoczne: aby dostosować się do nowego kształtu zderzaka, tylne światła musiały zostać przeniesione z powrotem do tylnych błotników.
Nie miało to jednak wpływu na wydajność. Dzięki przejściu na półprzewodnikowy układ zapłonowy moc wzrosła do 220 koni mechanicznych. Pierwsze opcjonalne podwójne końcówki rur wydechowych (zaplanowane w 1972 r., ale dopiero teraz debiutujące) dodają dalszej dynamiki zespołowi.
Lincoln dodał także system blokady zabezpieczającej, który uniemożliwia uruchomienie silnika, jeśli pas bezpieczeństwa nie jest zapięty. Był to kolejny wymóg stanu Waszyngton, wynikający z tych samych wymagań regulacyjnych, które wymagały montażu zderzaków. Oczywiście spowodowało to poważne niezadowolenie konsumentów. Chociaż wymóg ten został wkrótce uchylony, pozostaje w pamięci ludzi jako przykład ekscesów interwencji rządu we wnętrzu samochodu.
Opcje i gorączka złota
W 1974 roku rozszerzono listę opcji. Wprowadzono system „Quick Defrost” z podgrzewaną przednią i tylną szybą. Bardziej znacząca jest Lincoln Gold Luxury Group, która zastępuje obecny pakiet Silver za 438 dolarów. Wybierając złoto, kupujący otrzymali lakier Diamond Fire Metallic, winylowy dach „Gold Flare” oraz ciemnoszare wnętrze z nylonu i winylu lub opcjonalnie ze skóry.
Sprzedaż nie załamała się, ale spadła podczas początkowej paniki w związku z embargiem na ropę OPEC. Mark IV sprzedał się w liczbie 57 316 sztuk. Pomimo spadku sprzedaży, nadal z łatwością wyprzedził Cadillaca Eldorado, który sprzedał się w liczbie 40 412 sztuk.
Redukcja z 1975 r
Do roku 1975 recesja się pogłębiła. Sprzedaż spadła do 47 415 sztuk. Dlaczego? Częściowo dlatego, że Lincoln ciągle dodawał standardowe wyposażenie, podnosząc cenę naklejek. Obowiązkowe były hamulce czterotarczowe, tempomat, odchylana kolumna kierownicy i zdalnie sterowana pokrywa bagażnika. Cena podstawowa wzrosła do 11 802 dolarów.
Wysokie ceny mogą odstraszyć kupujących. Mark IV nadal wyprzedził Eldorado, sprzedając 44 752 egzemplarze, ale różnica szybko się zmniejszała.
Inżynierowie sprzeciwiali się dodaniu masy. Pomimo dodania tak wielu technologii i funkcji bezpieczeństwa, Lincolnowi udało się zmniejszyć masę pojazdu o ponad 200 funtów. Aby spełnić wymogi przepisów dotyczących emisji, zainstalowano także katalizator. Ze względu na bardziej rygorystyczne przepisy dotyczące emisji, moc została zmniejszona do 194 koni mechanicznych. Jednak duży silnik V8 pracował płynniej niż kiedykolwiek. Problem z gaśnięciem silnika, który nękał poprzednie wersje, został w dużej mierze wyeliminowany.
Nowy wygląd i luksusowe zestawy
Model 1975 przyniósł także nowe rozwiązania estetyczne. Opcja dachu Landau była oferowana z winylem w trzech czwartych przednich i malowanym metalem z tyłu, oddzielonym chromowanymi wykończeniami.
Lincoln wypuścił trzy nowe luksusowe pakiety: Blue Diamond, Lipstick Red/White i Saddle/White. W dalszej części sezonu dodano wiosenną wersję opcji Wersal. Dodatkowo podkreśla luksus dzięki wnętrzu w kształcie poduszki wykonanemu z gniecionej tkaniny majestatu.
Tendencja jest oczywista. Samochody stają się coraz cięższe, droższe i bardziej złożone. Ale dla tych, którzy mogą zapłacić cenę wstępu, Mark IV stanowi, aczkolwiek wyjątkowy
Lincoln Continental Mark IV z 1974 i 1975 roku nie wzbudziły większego zainteresowania międzynarodowego. Oczywiście były godne, ale w istocie były tylko rozgrzewką. Prawdziwe show zaczęło się w 1976 roku.
W tym roku Ford wprowadził opcję Designer Series zaprojektowaną, aby na nowo zdefiniować koncepcję luksusowego coupe. Zadebiutowały cztery różne motywy, każdy nazwany na cześć legendarnego projektanta mody: Billa Blassa, Yvesa Saint Laurenta, Emilio Pucci i Cartiera.
Tak, Cartier to dom jubilerski, a nie projektant mody. Ale kogo to obchodzi? Te nazwy brzmią drogo. I rzeczywiście, tacy są.
Fenomen serii designerskiej
Za te opcje trzeba było dodatkowo zapłacić. Mówimy o cenie wyższej od 1500 do 2000 dolarów w porównaniu do standardowych modeli. Jest to znaczący znacznik.
Ale kupujący nie mrugnęli okiem.
Autorska seria od razu stała się hitem. Jego udział w całkowitej sprzedaży w 1976 roku wynosił ponad 25%. Jaka była całkowita produkcja? 56 110 jednostek. Jest to znaczące ożywienie w porównaniu z rokiem poprzednim.
Ford na tym nie poprzestał. Porzucił stare grupy „Gold” i „Silver”. Zachował jednak motyw szminki i niebieskiego diamentu. I dodano cztery nowe schematy kolorów:
- Złoty/kremowy
- Czerwony/różowy
- Jasny/ciemny jadeit
- Jadeit/biały
Potem pojawiły się ekskluzywne edycje wiosenne. Zostały wprowadzone w marcu 1976 roku i są rzadkie.
Dokładne liczby produkcyjne nie są znane, ale uważa się, że wyprodukowano zaledwie 50–100 sztuk każdej wersji.
Poziom ten został określony trzema opcjami:
- Czarny diament
- Pomadka/biała
- Piasek pustyni
Standardowy sedan Continental miał również grupę Black Diamond. A co z wersjami Mark IV? Są wyjątkowi.
Analiza wydań wiosennych
Opcja Black Diamond została zaprezentowana podczas Salonu Samochodowego w Detroit w 1976 roku. Kosztował 1064 dolarów.
Farba: Black Diamond Fire Metallic. Jeśli chcesz bardziej wyrazistego wyglądu, możesz dodać srebrne prążki. Standardem były czarne listwy boczne nadwozia premium.
Najważniejszym elementem był sufit. Czarna winylowa podsufitka miała fakturę skóry Cayman, która wyglądała jak lakierowana. Zasłaniał jedynie tylną ściankę boczną.
Jeżeli zależy Ci na pełnym pokryciu, możesz wybrać sufit winylowy Normande.
Wybór wnętrza był kontrastowy. Można było wybrać całkowicie czarne wnętrze: skórzane lub sztruksowe. Oparcia przednich siedzeń posiadają dodatkowe pasy z lakierowanej skóry. To dramatyczne. Być może dla niektórych jest to zbyt żałosne.
Alternatywą był kolor niebiesko-szary. Był dostępny w wersji skórzanej i winylowej lub sztruksowej Versailles. To bezpieczniejsza i spokojniejsza opcja.
Grupa Szminka/Biała była odważną kombinacją. Korpus został pomalowany na biało lub w kolorze szminki (czerwony). Tył dachu Lando wykończony jest winylem w kolorze Lipstick z fakturą skóry Cayman.
Wnętrze wykończone jest białą skórą i winylem. Paski pomocy do lądowania były w kolorze Szminki. Ten kontrast kolorów jest główną różnicą w stosunku do poprzednich modeli szminek.
Piasek pustyni to bardziej złożona opcja. Boczne części nadwozia oraz tylna półka zostały pomalowane w kolorze beżowym. Nos, maska i obszar wokół tylnej szyby zostały pokryte ciemnobrązową metaliczną farbą.
Pomiędzy dwoma odcieniami znajduje się cienki pasek. Sufit wykonany w całości z winylu był beżowy. Opcjonalnie dostępna jest także tylna podsufitka z przednią częścią pomalowaną na kolor brązowy lub ciemnobrązowy metalik.
Opcje wnętrza obejmują ciemnobrązowy tłoczony sztruks lub skórę siodłową i winyl. Jak wszystkie wersje wiosenne, posiada dodatkowy pasek.
Pakiet „Sylwetka”
Następny jest pakiet Silhouette. Wyprodukowano zaledwie 200 samochodów.
Mówi się, że powstał na cześć wyborów prezydenckich w 1976 roku. Być może tylko czarny. Czarny tylny sufit Landro. Body w czerwone cienkie paski. Wnętrze czarne lub czerwone.
Otwory okienne w stylu operowym były zamknięte. Zamiast tego są napisane „Sylwetka”. Przednia część dachu ozdobiona jest szczotkowaną stalą nierdzewną.
Jest to najwyższy wyraz awangardowego designu motoryzacyjnego.
Zakończenie realizacji banerami
Dzięki tym wszystkim opcjom Mark IV z 1976 r. był najbardziej stylowym samochodem od wczesnych lat pięćdziesiątych XX wieku, od czasów Kaiser Dragons.
Jest głośny. Ceny są bardzo wysokie. Jest bardzo stylowy.
Całkowita produkcja serii Mark IV w ciągu czterech lat wyniosła 278 599 sztuk. Stanowiło to wówczas rekord dla jednego modelu z serii Mark.
Jego następca, Mark V, sprzedawał się jeszcze lepiej w latach 1977–1979. Jednak Mark IV utorował drogę.
Przyciągnął nowe pokolenie luksusowych nabywców. Ludzie chcą symboli statusu, a nie tylko pojazdów.
To uczyniło Lee Iacoccę ponownie bohaterem Dearborn.
Czy ten sukces był jednym z powodów, dla których Henry Ford II zwolnił go w 1978 roku? Może. Iacocca jest geniuszem. Ale jak przypomina nam Ford II:
„Moje nazwisko widnieje na budynku”.
Dziedzictwo Marka IV? Zmieniło to podejście Forda do luksusu. To pokazuje, że moda i samochody mogą iść w parze. Zajmujemy się sprzedażą samochodów. To położyło podwaliny pod przyszłość lat 70.
Reszta to historia. Przynajmniej przez resztę historii.
Tajna Wojna Dusz Mark IV
Wes Dahlberg nie tylko projektuje samochody. W 1958 roku stworzył estetyczne DNA europejskich i niemieckich oddziałów Forda. W 1967 roku sprowadził ten kontynentalny styl do Stanów Zjednoczonych dzięki swojemu projektowi Pinto. Ale potem nadszedł jego prawdziwy okres próbny.
Lincoln Continental Mark IV nie został przypisany do konkretnego projektanta. Był to program zamknięty, o ściśle określonych terminach, w którym uczestniczyła grupa pięciu osób. Lee Iacocca uwielbiał wewnętrzną rywalizację. Dahlberg poprowadził starszy zespół projektowy w teren.
Wywiad z Dahlbergiem, obecnie na emeryturze w Leisle w Kalifornii, udzielił w 1986 r. wywiadu dla Continental Review Newsletter. Rozmowa ta ujawnia zawiłe i tajemnicze fakty stojące za stworzeniem kultowego luksusowego coupe w Ameryce.
Program reagowania kryzysowego
Ford stworzył pięć niezależnych studiów projektowych. Ściśle tajny. Konkurencyjny. Dahlberg doskonale pamięta presję.
“Jeśli chodzi o układ, to marzenie projektanta. Proporcje tego samochodu były świetne.”
Po latach zmagań z małymi europejskimi samochodami kompaktowymi, nagle zaczął pracować z ogromnym samochodem. To była przyjemność. Miał dwóch projektantów i sześciu modelarzy pracujących przez całą dobę.
Interwencja Knudsena
Modele były już w połowie gotowe na wystawę. Jeden z nich był już prawie ukończony. Nagle pojawił się prezes Forda Simon „Bunky” Knudsen i jego zespół.
Przyjrzał się modelowi. Potem zadzwonił.
„Chłopaki, to będzie następny Mark, Mark IV. Nie wprowadzajcie żadnych zmian poza tymi związanymi z produkcją i wykonalnością inżynieryjną”.
Nie zapytał Henry’ego Forda. Nie konsultował się z zarządem. W dużej korporacji często prowadzi to do samobójstwa zawodowego. Ale wszystko się udało.
Zespół zmienił kierunek. Przestali projektować od zera i zaczęli zajmować się kwestiami wykonalności. Jeśli to możliwe, nie wprowadzili żadnych zmian.
Podpisane części
Niewiele się zmieniło. Owalne okno dodano późno w tym procesie. Ale co z podstawową formą? Pozostała niezmieniona.
Krata? Nawiązuje do Rolls-Royce’a, ale nie jest kopią. To byłoby zbyt proste.
„Gdyby w 1972 roku pojawiło się wiele wspaniałych klasycznych samochodów, próbowalibyśmy stworzyć ich wygląd… Chcieliśmy mieć czysty, prosty wygląd”.
Nie Duesenberg. Nie jest to bezpośrednie odniesienie do konkretnej epoki. To jest synteza. Pusta karta, która daje poczucie historii bez nostalgii.
Linia określająca dekadę
Jest to szczegół techniczny, którego większość ludzi nie zauważa.
Boki Mark III były płaskie i pionowe. Marka IV? Bułczasty.
Wzdłuż ciała biegły głębokie fałdy. Poniżej utworzono ukośną linię. To nie tylko dekoracja. Jest to bardzo ważne dla ogólnych osiągów pojazdu. Jego cień nadaje samochodowi przytłaczające poczucie masy i prezencji.
Efekt jest obustronny. W rzeczywistości studia Forda opracowały Thunderbirda z 1972 roku w oparciu o Mark IV. Luksusowe coupe wyznaczają kierunek rozwoju w dziedzinie osobistych dóbr luksusowych.
Zespół Dahlberga nie tylko wygrał wyścig. Ustalili standardy. Tym razem mój szef miał rację. Tu nie chodzi o zmianę czegokolwiek.






















