De audiorealiteit
Doe alsof.
Dat is de strategie voor Ferrari’s eerste EV. Geen benzinegeur, geen trillingen, alleen synthetisch geluid dat uit de luidsprekers wordt gepompt om de hersenen te laten denken dat het een paard aan het besturen is.
Het probleem is dat niemand de auto echt leuk vond.
Ontwerpers noemden het lelijk, niet omdat de geometrie faalde, maar omdat er ziel aan ontbrak. Het is een Ferrari zonder passie, een statementstuk dat onverschilligheid uitstraalt. We hebben de audiotrack van de lanceringsvideo opgeschoond – Lewis Hamilton verwijderd, Charles Leclerc verwijderd – en uiteindelijk de onbewerkte gegevens gehoord.
Het is flauw.
Absoluut plat. Een generiek futuristisch gezoem. Misschien zit daar een V12 verstopt? Het duidelijke gebrul van de F140-motor? Zeker, als je je ogen samenknijpt en je hoofd in een hoek van vijfenveertig graden kantelt, terwijl je negeert dat het klinkt als een Hyundai die stationair in een kelder staat.
De klap ontbreekt
Dit is wat er ontbreekt. Schakelingen. Geen. Het geluid bootst niet een handmatige of geautomatiseerde versnellingsbak na die op zoek is naar verhoudingen. Het is slechts één aanhoudend, synthetisch gejank.
Ferrari beweert dat de grote peddels aan het stuur ook niet voor de lol zijn. Ze regelen het regeneratieve remniveau. Variabele regen. Wat spannend. Niet.
Er zijn waarschijnlijk nog andere rijmodi, maar we hebben geen idee hoe de audio daartussen verschuift. Totdat je daadwerkelijk een wiel aan een Luce kunt vasthouden, blijf je raden.
Waarom dit leeg voelt
Kan het beter?
Blijkbaar. Stel je voor dat je de V12 van de 812 Competizione neemt en deze in dit audiobestand injecteert. Of donkerder worden? Misschien de 18.000 RPM V10-schreeuw van de F2004 F1-auto. Dat zou op zijn minst enige verlossing bieden als je een EV het logo van een steigerend paard zou laten dragen.
In plaats daarvan hebben we dit gekregen. Een geluid dat zo mild is dat het niets inspireert.
Is stilte echt goud waard als het alternatief dit is?
