Goedkope auto’s moeten praktisch zijn. Bruikbaar. Het soort ding waarmee je melk koopt terwijl je hoofdauto in de winkel staat. De Fiat Topolino tart die logica.
Het kost £ 9.000. Dat is kleingeld voor de superrijken of een afrondingsfout voor wagenparkkopers die niet aan afschrijvingen denken. Voor de rest van ons is het een luxeaankoop verpakt in de vierwielerwetgeving.
Voor wie is dit?
Bijna niemand met daadwerkelijke rijbehoeften. Maar voor pure, onvervalste vreugde is er wel een reden. Een kwetsbare, zeker, maar hij bestaat.
Technisch gezien geen auto
Laten we de nomenclatuur ophelderen. In Europa is de Topolino geen auto. Het is een vierwieler. Door deze maas in de regelgeving kan het land veel veiligheids- en emissieregels omzeilen die ‘echte’ voertuigen in de weg staan. Hij deelt zijn botten, batterij en motor met de Citroën Ami. Hetzelfde chassis. Dezelfde beperkingen.
Fiat heeft het echter aangekleed. Het ontwerp leent zwaar van de originele Fiat Topolino uit 1936-1955 (wat “Kleine Muis” betekent). Het ziet er chique uit. In de context van de chaotische straten van Rome of de nauwe steegjes van Vaticaanstad voelt het alsof het er thuishoort. Laat het in een buitenwijk vallen en het lijkt op een verloren golfkarretje.
Wat het eigenlijk ook is. We hebben er eerst een geprobeerd op een Britse cursus. Dan Rome. Dat laatste was de juiste test.
De specificaties die je niet zullen verbazen
Bereik? 46 mijl.
Batterij? 5,5 kWh.
Stroom? 8 pk.
Topsnelheid? 45 km/u.
Het zijn de Ami-nummers met een andere verfbeurt. De oplaadtijd is ijskoud en duurt vier uur op een maximale oplader van 2,3 kW. Je kunt de stad niet verlaten met dit ding. Probeer het niet.
Een steen besturen
Het is niet verwonderlijk dat de aandrijving een weerspiegeling is van die van Citroën. Het is grappig totdat je een helling raakt of moet inhalen.
Het gaspedaal heeft een behoorlijke kalibratie, een verrassing gezien de prijs.
De besturing is echter rauw. Geen hulp. Het is niet egocentrisch. Het voelt ongepolijst, bijna naïef en toch verrassend licht. Die combinatie zorgt ervoor dat de auto vreemd volwassen aanvoelt voor wat hij is, of op zijn minst coherent.
De vering is stijf. Onbuigzaam. Stoten worden rechtstreeks via de stoel en de vloer doorgegeven. Er is ook geen geluidsisolatie. Een elektromotor is stil, ja, maar de buitenwereld schreeuwt door de cabine. Passeer een vrachtwagen en je tanden ratelen. Het is bij elke snelheid onaangenaam.
Innerlijk leven
Gestreept vakje op het dashboard in plaats van een handschoenenkastje? Zeker. Handbangstrepen in het “Dolce Vita”-compartiment? Een mooi gebaar.
Airconditioning? Afwezig.
Fiat voegde een verwijderbare ventilator toe die op het dashboard was gemonteerd. Bij 35 graden Celsius in Rome was die ventilator geen gadget, maar een overlevingsuitrusting. De stoelen verschuiven maar geven je geen steun. Als je geluk hebt, houden de deuren je binnen in bochten.
De draaicirkel bedraagt 7,2 meter. De wielbasis bedraagt 1,73 meter. Parkeren in Rome was niet alleen eenvoudig; het was triviaal. Dit is de geweldige app van Topolino. Smalle straatjes waar SUV’s bang zijn om te betreden? Dit ding past.
De lastige marktmatch
Wie koopt dit? Vloten meestal. Hotelshuttles, luchthaventransfers (Luton Airport gebruikt al Ami-voertuigen), themaparken, Vaticaanse functionarissen op zoek naar schattige pausmobielen.
Er zullen weinig particuliere kopers zijn. Voor £ 9.000 zijn de Dacia Spring of Leapmotor T03 goedkopere, echte auto’s met een reële actieradius en snelheden.
De Topolino blijft speelgoed. Een stijlvol, Italiaans ontworpen speelgoed met een beperkte houdbaarheid en een niche-aantrekkingskracht. Je kunt een zonnescherm op het dak of een bagagerek achterin kopen (de laatste is essentieel omdat er nauwelijks een rugzak in de bagageruimte past), maar je betaalt voor charme.
Charm betaalt de elektriciteitsrekening niet. Maar op een zomerochtend, langzaam cruisend door geplaveide straten, zonder iets te verliezen en nergens haast te hebben
Wat als je de wereld gewoon voorbij laat gaan?
