Howard Addison Darrin kon nergens meer heen. Hij ging naar huis.
Vijftien jaar lang heerste de inwoner van Cranford, New Jersey over de custom autoscene in Parijs. Hij was begonnen met Thomas Hibbard. Toen ging hij samenwerken met een bankier genaamd Fernandez. Maar het tijdperk van hyper-geïndividualiseerde coachbuilding was stervende. De wereld was aan het veranderen. In 1937 ruilde Darrin de ‘Lichtstad’ in voor de ‘Stad der Engelen’. Hij belandde in Hollywood. Het plan was eenvoudig. Hij zou bestaande productieauto’s aanpassen voor de rijken en beroemdheden in de filmindustrie.
Een van zijn eerste zetten was wreed. Hij nam een ”junior” Packard Eight/One Twenty coupé. Hij sneed het dak eraf. Hij installeerde een cabriokap. Hij liet de motorkaplijn zakken. Dit deed hij herhaaldelijk. De klantenlijst las als een who’s who van Tinseltown.
Packard Motor Car Company in Detroit merkte het op. Packard, een echt bastion van luxe autorijden, negeerde de Californische streken niet. In plaats daarvan gaven ze het groen licht. Ze plaatsten de aangepaste modellen van Darrin in de catalogus van 1940. Ze hebben zelfs een chroomscript met de handtekening van Darrin op de spatborden gestempeld.
Er zaten natuurlijk wel touwtjes aan vast. Darrin gaf de voorkeur aan de One Twenty. Het was licht. Gemakkelijk te hakken. Packard wilde volume. Ze stonden erop dat hij de meeste auto’s op het Custom Super Eight-chassis zou bouwen. Dit is de Eén Tachtig.
Het resultaat was de Packard Darrin Victoria uit 1940.
Het was een tweedeurs cabriolet met een Victoria-carrosseriestijl. De wielbasis was 127 inch. Het kostte toen $ 4.593. Dat was serieus geld. Om het uiterlijk te krijgen, heeft Darrin de motorkap en de radiatorbehuizing doorgesneden. Hierdoor daalde het profiel aanzienlijk. De deuren werden omgehakt. Het leek op een roadster. Het frame van de voorruit was dun. Maar laat je niet misleiden. Het had oprolbare zijramen. Het was een echte cabriolet. Het markeerde ook de eerste Packards zonder treeplanken.
De productie was verspreid. Het begon in de voormalige Auburn-fabriek in Indiana. Daarna verhuisde het naar Ohio. Concreet aan begrafenisautobouwer Sayers & Scoville. Ze bleven ze maken tot 1942.
De hier afgebeelde gerestaureerde Darrin Victoria uit 1940 is eigendom van David Miller uit Orange, Californië. Het is niet alleen een mooi gezicht. Onder de motorkap ligt een 356 kubieke inch L-head achtcilinder lijnmotor. Er kwam 160 pk uit. Dat vermogen ging via een drieversnellingsbak met overdrive.
Waarom de Packard Darrin Victoria ertoe doet
Je vraagt je misschien af waarom deze specifieke Packard Darrin Victoria uit 1940 nog steeds aandacht krijgt. Het gaat niet alleen om het Chrome-script. Het gaat over de botsing van twee werelden. Detroit-techniek ontmoet Hollywood-flair.
De meeste customizers uit die tijd werkten met lege hulzen. Darrin werkte aan echte productieauto’s. Hij paste ze aan om het gratis bestedende filmpubliek aan te spreken. Packard zag het marketingpotentieel. Ze hebben hem niet aangeklaagd. Ze hebben hem ondertekend. Dat is zeldzaam in de autogeschiedenis.
De voorwaarden die Packard stelde, veranderden het karakter van de auto. Darrin wilde de aansteker One Twenty gebruiken. Packard dwong het zwaardere One Eighta-chassis. Het resultaat was een zwaardere, luxere machine. Maar het had nog steeds die Darrin-ziel. De verlaagde kap. De gesneden deuren. Het ontbreken van treeplanken.
Waar kwamen deze auto’s vandaan? Aanvankelijk Indiana. Toen Ohio. De verschuiving naar Sayers & Scoville is interessant. Een begrafenisautobouwer die luxe cabriolets maakt. Het contrast is groot. Toch werkte het. Ze produceerden ze tot 1942. De oorlog maakte waarschijnlijk een einde aan de productie. Of misschien is de markt gewoon veranderd.
De specificaties die de Packard Darrin Victoria uit 1940 definieerden
Laten we naar de cijfers kijken. Ze vertellen het verhaal van de machine.
- Motor: 356 kubieke inch L-head achtcilinder
- Paardenkracht: 160 pk
- Transmissie: Drie
