Howard Addison Darrin nie miał dokąd pójść. Wracał do domu.
Przez piętnaście lat mieszkaniec Cranford w stanie New Jersey dominował na paryskiej scenie samochodów niestandardowych. Najpierw współpracował z Thomasem Hibbardem. Potem nawiązał współpracę z bankierem o imieniu Fernandez. Jednak era hiper-spersonalizowanego budowania nadwozi dobiegała końca. Świat się zmieniał. W 1937 roku Darrin opuścił Miasto Świateł i udał się do Miasta Aniołów. Osiadł w Hollywood. Plan był prosty: modyfikował samochody seryjne dla bogatych i sławnych przedstawicieli branży filmowej.
Jeden z jego pierwszych kroków był trudny. Wziął coupe „młodszego” modelu Packard Eight/One Twenty. Odciął dach. Zamontowany miękki dach. Obniżono linię maski. Robił to wielokrotnie. Listę klientów czyta się jak listę gwiazd Hollywood.
Zauważyła to firma Packard Motor Car Company w Detroit. Packard, ostoja przemysłu samochodów luksusowych, nie stronił od kalifornijskich eksperymentów. Zamiast tego dała zielone światło. Włączyła niestandardowe modele Darrina do katalogu z 1940 roku. Na błotnikach widniał nawet chromowany napis z podpisem Darrina.
Oczywiście były pewne warunki. Darrinowi bardziej podobał się model One Twenty. Była lekka. Łatwo podatny na zmiany. Packard chciał wielkości produkcji. Nalegała, aby większość samochodów była budowana na podwoziu Custom Super Eight. To jest model One Eighty.
W rezultacie powstał 1940 Packard Darrin Victoria.
Był to dwudrzwiowy kabriolet z nadwoziem Victoria. Rozstaw osi wynosił 127 cali. Wtedy kosztowało to 4593 dolarów. To były poważne pieniądze. Aby uzyskać wygląd, Darrin odciął maskę i osłonę chłodnicy. To znacznie obniżyło profil. Drzwi zostały skrócone. Samochód wyglądał jak roadster. Rama przedniej szyby była cienka. Ale nie dajcie się zwieść. Miał podnoszone boczne szyby. To był prawdziwy kabriolet. Były to także pierwsze Packardy bez listew progowych.
Produkcja była rozdrobniona. Zaczęło się w dawnej fabryce Auburn w stanie Indiana. Następnie przeniósł się do Ohio. Mianowicie do producenta samochodów pogrzebowych Sayers & Scoville. Produkowano je do 1942 roku.
Pokazany tutaj odrestaurowany Packard Darrin Victoria z 1940 r. jest własnością Davida Millera z Orange w Kalifornii. To nie tylko dobry wygląd. Pod maską znajduje się 8-rzędowy rzędowy silnik z głowicą L o pojemności 356 cali sześciennych. Wytwarzał moc 160 koni mechanicznych. Moc ta przekazywana była poprzez trzybiegową skrzynię biegów z nadbiegiem.
Dlaczego Packard Darrin Victoria jest ważny
Być może zastanawiasz się, dlaczego ten konkretny 1940 Packard Darrin Victoria wciąż przyciąga wzrok. To nie tylko chromowane litery. To kwestia zderzenia dwóch światów. Inżynieria z Detroit spotyka się z urokiem Hollywood.
Większość ówczesnych konfiguratorów pracowała z pustym podwoziem. Darrin pracował nad prawdziwymi samochodami produkcyjnymi. Zmodyfikował je, aby przyciągnąć bogatych miłośników kina. Packard dostrzegł potencjał marketingowy. Nie pozwała go. Podpisała z nim umowę. To rzadkość w historii motoryzacji.
Warunki narzucone przez Packarda zmieniły charakter samochodu. Darrin chciał użyć zapalniczki One Twenty. Packard wymusił zastosowanie cięższego podwozia One Eighta. W rezultacie powstał cięższy, ale bardziej luksusowy samochód. Ale dusza Darrina wciąż w niej była. Kaptur opuszczony. Skrócone drzwi. Brak desek do biegania.
Skąd wzięły się te samochody? Pochodzi z Indiany. Potem z Ohio. Przejście do Sayers & Scoville jest interesujące. Producent samochodów pogrzebowych produkował luksusowe kabriolety. Kontrast był wyraźny. Jednak zadziałało. Produkowali je do 1942 roku. Prawdopodobnie wojna zakończyła produkcję. A może po prostu rynek się zmienił.
Cechy, które zdefiniowały Packard Darrin Victoria z 1940 r
Spójrzmy na liczby. Opowiadają historię samochodu.
- Silnik: 356 cali sześciennych, rzędowa głowica L, 8
- Moc: 160 KM
- Przekładnia: Trzybiegowa
