Dzięki Lancii Lambda Twoje nowoczesne sedany nie będą grzechotać na nierównościach. Była pionierką koncepcji Unit Body Construction, koncepcji projektowej, która do dziś dominuje w przemyśle motoryzacyjnym. Przed Lambdą samochody były zasadniczo powozami konnymi z silnikiem zamontowanym na osobnej, sztywnej ramie. Lancia zdecydowała się zespawać nadwozie i ramę, tworząc nośną skorupę. W 1923 r. było to duże ryzyko, ale opłaciło się tak dobrze, że reszta branży musiała w końcu nadrobić zaległości.
Historycy są zgodni: ten samochód stał się technicznym trzęsieniem ziemi. Michael Frostick zauważa, że poza silnikiem i zawieszeniem, konstrukcja skorupowa pojawiła się dziesięć lat przed tym, jak inni producenci, tacy jak Citroën, zaczęli eksperymentować z koncepcją skorupową. Założyciel Vincenzo Lancia nigdy nie napisał dokładnie, skąd wziął się ten pomysł. Powszechnie uważa się, że statek został zainspirowany integralnością konstrukcyjną kadłuba i wywrócił się podczas rejsu przez Ocean Atlantycki. Ta historia może być równie apokryficzna jak jabłko Newtona. Warto zauważyć, że pod koniec 1918 roku opatentował „skorupę nośną, która nie wymaga osobnej platformy”.
Inżynieria stworzenia nowej formy
Cel był prosty, ale trudny: zapewnić bardzo nisko położony środek ciężkości bez poświęcania prześwitu pod pojazdem. Nie jest to możliwe w przypadku tradycyjnej oddzielnej ramki. Dlatego inżynierowie Lancii, pod przewodnictwem Battisty Falchetto, stworzyli spawaną i nitowaną stalową obudowę. Składa się z tunelu centralnego osi napędowej i tunelu pionowego osi tylnej. Tunele te spełniają nie tylko funkcje elementów domów. Pełnią funkcję usztywnień konstrukcyjnych i wzmacniają całą podłogę.
Konstrukcja ta umożliwia obniżenie siedzeń. Przestrzeń na nogi znajduje się głęboko w podłodze, dzięki czemu poduszka siedziska znajduje się bliżej podłoża. Aby zachować sztywność, boki ramy unoszą się, tworząc małe drzwiczki i zdejmowany twardy dach w celu ochrony przed żywiołami. Rezultatem jest samochód, który w dotyku przypomina jeden kawałek metalu.
Prace inżynieryjne nie ograniczały się do ciała. W przednim zawieszeniu zastosowano rozpórki przesuwne ze sprężynami poprzecznymi. Silnik to wąski, długosuwowy silnik V-4 o pojemności 2,1 litra. Rozwijał moc 49 koni mechanicznych. Wczesne modele miały trzybiegową skrzynię biegów, ale w 1925 roku wprowadzono czterobiegową, aby utrzymać silnik w strefie mocy.
Projekt Lancii Lambda z 1923 r
Kiedy samochód zadebiutował na Salonie Samochodowym w Paryżu w listopadzie 1922 roku, nie przypominał żadnego innego samochodu na drogach. Historyk Lancii, Nigel Trau, twierdzi, że nawet nie-inżynierowie zauważyliby, że było inaczej. Jest niski, kanciasty i ma „jedność przeznaczenia”, której brakowało poprzednim samochodom. Korpus torpedy miał szerokie „pontonowe” błotniki otaczające koła. Wygląda mniej jak obiekt, a bardziej jak starannie przemyślany szkic ożywiony.
Silnik również był nietypowy. Cylindry V-4 zostały ustawione pod niewielkim kątem 13 stopni (później nieznacznie podwyższonym do 14 stopni). Głowica cylindrów jest płaska, a komora spalania znajduje się bezpośrednio w bloku cylindrów. Kompaktowy układ pozwala na znacznie niższy środek ciężkości.
Hamulce były kolejnym szokiem dla systemu. W tamtym czasie tylne hamulce były standardowym wyposażeniem. Lancia miała hamulce na wszystkich czterech kołach. Logikę wymyślił sam Vincenzo Lanci. Nie była zainteresowana tą metodą, liczył się wynik: samochód musiał wielokrotnie hamować od 100 km/h (62,5 mil/h) bez słabnięcia. Falchetto udowodnił to, testując prototyp Lancii z wyłącznie przednimi hamulcami. Zatrzymało się idealnie. Reszcie branży zajęło kilka lat uświadomienie sobie, że przednie hamulce wytrzymują około 80% obciążenia hamowania.
Dziedzictwo wyścigowe
Lambda była czymś więcej niż tylko samochodem komfortowym. Na krętych drogach był szybszy niż Tri Kappa, ośmiocylindrowy silnik Lancii o dwukrotnie większej mocy. Osoby prywatne niemal natychmiast zaczęły je przewozić po całej Europie.
Dominowały wyniki:
* 1924: Lambda zajęła 1. i 2. miejsce w klasie do 2500 cm3. zobacz Route Pavé we Francji.
* 1925: Lambda zdobyła Indian Tourist Trophy w Simla.
* 1926: Zwycięstwo w La Spezii.
* 1927: Zwycięstwo w wyścigu z Tunisu do Trypolisu.
Na początku wyścigu Mille Miglia w 1927 r. Lancia zajęła trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej. W następnym roku fabryczna Lambda w dość wyczerpującym wyścigu zajęła drugie miejsce. Jedynym problemem był zawór, który odpadł w pobliżu mety. Gdyby pozostał na miejscu, prawdopodobnie wyprzedziłby doładowaną Alfę Romeo. W rzeczywistości kierowca Gismondiego utrzymywał lepszą średnią prędkość niż Alfa, ponieważ Lambda miała lepsze hamulce, prowadzenie i układ paliwowy zaprojektowany tak, aby zapobiegać głodowi na podjazdach.
Lambda udowodniła, że ujednolicony framework to nie tylko cecha strukturalna. Jest to klucz do lepszego prowadzenia, bezpieczeństwa i wydajności. Branża obserwowała, czekała i ostatecznie przyjęła tę koncepcję.
Przejdź na następną stronę, aby zobaczyć ewolucję Lambdy w 1931 roku.
Więcej informacji o samochodzie znajdziesz na:
- klasyczny samochód
- samochód z mocnym silnikiem (muscle car)
- samochód sportowy
- Przewodnik konsumencki: Znalezienie nowego samochodu
- Przewodnik konsumencki: Znajdowanie używanych samochodów
Ewolucja Lancii Lambda i kompromis w konstrukcji podwozia
Do końca 1931 roku Lancia w ciągu dziewięciu lat wyprodukowała około 13 000 samochodów Lambda. To nie jest maszyna statyczna. Silnik stał się większy. Pojemność skokowa silnika serii 7 z 1926 r. wzrosła do 2,4 litra, a serii 8 z 1928 r. wzrosła jeszcze bardziej do 2,6 litra. Jednak najbardziej znaczące zmiany nie kryją się pod maską. Mają charakter strukturalny.
We wczesnych latach Lambda była innowacyjna dzięki swojej konstrukcji skorupowej. Nie było osobnej ramki. To była naprawdę solidna konstrukcja. Potem pojawiły się studia serii samochodowych.
Nienawidzili tego projektu.
Kulturyści, w tym przyjaciel Vincenzo Lanzii, Battista Farina, narzekali, że zjednoczone ciało jest zbyt sztywne. Nie wybaczający błędów. Trudno to zmienić. Organy fabryczne ograniczały swoją kreatywność. Właściciele samochodów, którzy chcieli bardziej sportowego wyglądu, często skracali rozstaw osi. To była katastrofa. Skrócenie ramy ograniczyło obsługę i zmniejszyło integralność strukturalną. Lambda przeżywała kryzys tożsamości.
Dlatego Lancia zmieniła swoją politykę. Seria 7 oferowała warianty z oddzielnym podwoziem. Było to podyktowane koniecznością. Połowa lat dwudziestych XX wieku przyniosła dobrobyt. Bogaci nabywcy żądali nadwozi na zamówienie. Lancia nie mogła zignorować tego rynku. Dlatego fani tak wysoko cenią charakterystyki techniczne Lancii Lambda z lat 1926-1931. Siódma seria to najbardziej dopracowana i ostateczna wersja pierwotnej koncepcji sprzed podziału.
Te wersje z niestandardowym nadwoziem utorowały drogę Dilambdzie. Luksusowa bestia. 8-cylindrowy silnik w kształcie litery V. Oddzielne podwozie. Niezależne zawieszenie przednie. Wzmacniacz hamulca serwo. Centralny układ smarowania. Dwie elektryczne pompy paliwowe. Lancia wyprodukowała 1700 sztuk. To nie był tylko produkt niszowy. Stworzyli przedwojenną Asturę i powojenną Flaminię.
Dane techniczne Lancia Lambda 1923–1931
Lambda była pierwszym samochodem, w którym połączono nadwozie skorupowe z przednimi hamulcami. Hamulce tylne były standardem branżowym. Przednie hamulce wymagały większej siły, aby zatrzymać samochód. To był przełom w bezpieczeństwie i wydajności.
Tak zmienił się sprzęt na przestrzeni 8 lat.
Silnik
- 1923-1925: 13-stopniowy OHC V-4. 2120 cm3 cm (127 cali sześciennych). Średnica otworu i skok 75 x 120 mm. 49 koni mechanicznych.
- 1926-1927: 14-stopniowy OHC V-4. 2370 cm3 cm (146 cali sześciennych). 59 koni mechanicznych.
- 1928–1931: 2570 cm3 cm (156 cali sześciennych). 69 koni mechanicznych przy 3500 obr./min.
Transmisja
- 1923–1924: 3-biegowa manualna.
- 1925–1931: 4-biegowa manualna.
Podwozie i zawieszenie
- Konstrukcja: Nadwozie nośne (wczesne modele). Oddzielna obudowa (seria 7 i nowsze).
- Zawieszenie przednie: Amortyzatory przesuwne ze sprężyną poprzeczną.
- Zawieszenie tylne: Sztywna oś z równoległymi sprężynami eliptycznymi.
Hamulce
- Wszystkie cztery koła są wyposażone w hamulce mechaniczne. Hamulec ręczny działa na tylne koła.
Wymiary i dane techniczne
- Rozstaw osi: 122,0 cali. W późniejszych modelach zwiększono go do 135,01 cala.
- Waga: 1720 funtów.
- Prędkość maksymalna: 72–78 mil na godzinę.
Dane dotyczące produkcji różnią się nieznacznie w zależności od źródła. Niektórzy podają tę liczbę aż na 12 530 jednostek. Inni mówią, że 12 999. Różnica jest minimalna. Lambda pozostawiła ślad. Zmusiło to branżę do ponownego przemyślenia, w jaki sposób samochody mogą zachować swoją integralność. Pozostawiła po sobie luksusowe dziedzictwo na nadchodzące dziesięciolecia. Pytanie brzmi, czy kompromis dotyczący oddzielnego podwozia uratował markę, czy też opóźnił nieuniknione przejście na w pełni skorupową konstrukcję w ciągu następnej dekady.
