Dankzij de Lancia Lambda rammelt uw huidige sedan niet door kuilen. Het was een pionier in de Unit Body Construction -methodologie, een ontwerpfilosofie die vandaag de dag de auto-industrie domineert. Vóór de Lambda waren auto’s in wezen door paarden getrokken koetsen, waarbij de motor op een afzonderlijk stijf chassis was gemonteerd. Lancia besloot de carrosserie en het frame aan elkaar te lassen om een zelfdragende schaal te creëren. In 1923 was dit een grote gok, maar het werkte zo goed dat de rest van de industrie uiteindelijk zijn achterstand moest inhalen.
Over één ding zijn historici het eens. deze auto was een technische aardbeving. Michael Frostick wijst erop dat, afgezien van de motor en de ophanging, de carrosseriestructuur uit één stuk arriveerde tien jaar voordat andere fabrikanten zoals Citroën begonnen te experimenteren met het monocoque-concept. Oprichter Vincenzo Lancia schreef nooit waar hij precies op het idee kwam. Er wordt algemeen aangenomen dat het schip werd geïnspireerd door de structurele integriteit van de romp en kapseisde tijdens het oversteken van de Atlantische Oceaan. Dit verhaal zou net zo apocrief kunnen zijn als de appel van Newton. Het is veelbetekenend dat hij eind 1918 patent had aangevraagd op “een zelfdragende behuizing waarvoor geen apart platform nodig is”.
Een nieuwe vorm ontwikkelen
Het doel was eenvoudig, maar moeilijk. Dit betekent een zeer laag zwaartepunt zonder dat dit ten koste gaat van de bodemvrijheid. Met een traditioneel los chassis is dit niet mogelijk. Dus bouwden Lancia-ingenieurs, onder leiding van Battista Falchetto, een gelaste en geklonken stalen schaal. Ze bestaan uit de centrale tunnel van de aandrijfas en de verticale tunnel van de achteras. Deze tunnels doen meer dan alleen huiscomponenten. Ze fungeren als structurele ribben en versterken de hele vloer.
Door dit ontwerp kan de stoel worden verlaagd. De voetenruimte is diep in de vloer geplaatst, waardoor het zitkussen dichter bij de grond komt. Om de stijfheid te behouden, strekken de zijkanten van het frame zich naar boven uit en vormen zo kleine deuren en een verwijderbare hardtop voor bescherming tegen weersinvloeden. Het resultaat is een auto die aanvoelt als een stevig stuk metaal.
De techniek stopte niet bij de carrosserie. De voorwielophanging heeft schuifstijlen met dwarse bladveren. De motor is een smalle V-4 met lange slag en een cilinderinhoud van 2,1 liter. Hij produceerde 49 pk. Vroege modellen hadden een versnellingsbak met drie versnellingen, maar in 1925 werd een vierversnellingsbak geïntroduceerd om de motor in zijn vermogensbereik te houden.
Lancia Lambda-ontwerp uit 1923
Toen de auto in november 1922 op de Autosalon van Parijs debuteerde, was hij anders dan alle andere auto’s op de weg. Lancia-historicus Nigel Trow zegt dat zelfs niet-ingenieurs konden zien dat het anders was. Hij is laag, hoekig en heeft een ‘eenheid van doel’ die eerdere auto’s niet hadden. De romp van de torpedo had brede “ponton” spatborden die de wielen omringden. Het lijkt minder op een object en meer op een zorgvuldig tot leven gebrachte schets.
De motor is al even ongebruikelijk. De V-4-banken waren in een kleine hoek van 13 graden geplaatst (later iets breder tot 14 graden). De cilinderkop is vlak en de verbrandingskamer bevindt zich direct in het cilinderblok. De compacte indeling maakt een aanzienlijk lager zwaartepunt mogelijk.
De remmen waren opnieuw een schok voor het systeem. Destijds waren achterremmen standaarduitrusting. De Lancia had remmen op alle vier de wielen. De logica kwam van Vincenzo Lancia zelf. Het ging hem niet om de methode, alleen om het resultaat: de auto moest herhaaldelijk stoppen vanaf 100 km/u (62,5 mph) zonder te vervagen. Falchetto bewees dit door een Lancia-prototype te testen met alleen voorremmen. Het stopte perfect. Het duurde enkele jaren voordat de rest van de industrie zich realiseerde dat de voorremmen ongeveer 80% van de rembelasting aankunnen.
Race-stamboom
De Lambda was niet alleen een comfortauto. Op bochtige wegen is hij sneller dan de Tri Kappa, Lancia’s eigen achtcilindermotor met tweemaal zoveel pk’s. Particulieren vervoerden ze vrijwel direct door heel Europa.
De resultaten waren dominant:
* 1924: Lambda behaalde een 1-2 resultaat in de klasse onder de 2500cc op Route Pavé in Frankrijk.
* 1925: Een Lambda won de Indian Tourist Trophy in Simla.
* 1926: Overwinning in La Spezia.
* 1927: Won de race van Tunis naar Tripoli.
Toen de Mille Miglia van 1927 begon, eindigde Lancia als derde overall. Het jaar daarop behaalde de in de fabriek gebouwde Lambda de tweede plaats in een overwegend slopende race. Het enige dat mislukte, was een klep die loskwam bij de finish. Als hij intact was geweest, zou hij waarschijnlijk een Alfa Romeo met supercharger hebben verslagen. Chauffeur Gismondi behield zelfs een betere gemiddelde snelheid dan de Alfa, omdat de Lambda betere remmen, handling en brandstofsystemen heeft die zijn ontworpen om hongersnood op heuvelklimmen te voorkomen.
Lambda bewijst dat een uniforme structuur meer is dan alleen een structurele eigenaardigheid. Dit is de sleutel tot betere handling, veiligheid en prestaties. De industrie keek toe, wachtte en accepteerde dit plan uiteindelijk.
Ga naar de volgende pagina om te zien hoe Lambda zich in 1931 ontwikkelde.
Voor meer informatie over de auto, zie:
- een klassieke auto
- spierauto
- sportwagen
- Consumentengids Zoeken naar een nieuwe auto
- Consumentengids Zoeken naar gebruikte auto’s
Lancia Lambda Evolution en chassiscompromis
Eind 1931 had Lancia ongeveer 13.000 lambda’s geproduceerd in de negen series. Het is geen statische machine. De motor is groter. De cilinderinhoud van de Series 7 uit 1926 nam toe tot 2,4 liter en de cilinderinhoud van de Series 8 uit 1928 nam verder toe tot 2,6 liter. Maar de grootste veranderingen liggen niet onder de motorkap. Dit is structureel.
De eerste jaren was Lambda innovatief omdat hij een monocoque had. Er is geen apart kader. Het is een heel samenhangend omhulsel. Toen kwamen de carrosseriebouwers.
Ze haatten het.
De carrosseriespecialisten, waaronder Vincenzo Lancia’s vriend Battista Farina, klaagden dat het uniforme carrosserie te stijf was. Meedogenloos. Het is moeilijk om te veranderen. Fabrieksinstanties beperkten hun creativiteit. Autobezitters die op zoek zijn naar een sportievere look verkorten vaak de wielbasis. Dit is een ramp. Het inkorten van het frame vermindert de handling en vermindert de structurele integriteit. Lambda heeft een identiteitscrisis.
Lancia veranderde dus haar beleid. De 7e serie bood afzonderlijke chassisopties. Het was een product van noodzaak. Het midden van de jaren twintig bracht welvaart. Rijke kopers vroegen om aangepaste carrosserieën. Lancia kon deze markt niet negeren. Dit is de reden waarom fans de Lancia Lambda-specificaties uit 1926-1931 zo loven. De zevende serie is de meest verfijnde en definitieve versie van het originele concept vóór de scheiding.
Deze aangepaste carrosserieversies maakten de weg vrij voor de Dilambda. Een luxe beest. V-type 8-cilindermotor. Apart onderstel. Onafhankelijke ophanging vooraan. servo rem. Gecentraliseerde smering. Twee elektrische brandstofpompen. Lancia produceerde 1.700 exemplaren. Het is niet alleen een nicheproduct. Ze creëerden het vooroorlogse Astura en het naoorlogse Flaminia.
1923-1931 Lancia Lambda technische gegevens
Lambda was de eerste auto die een unibody-constructie combineerde met voorremmen. De achterremmen zijn industriestandaard. De voorrem gebruikt meer kracht om de auto tot stilstand te brengen. Dit is een doorbraak op het gebied van veiligheid en prestaties.
Zo is de uitrusting in 8 jaar veranderd.
motor
- 1923-1925: 13 graden OHC V-4. 2120cc (127cid). Boring en slag van 75 x 120 mm. 49 pk.
- 1926-1927: 14 graden OHC V-4. 2370cc (146cid). 59 pk.
*1928-1931: 2570 cc (156 cid). 69 pk bij 3500 tpm.
Transmissie
- 1923-1924: Handgeschakelde versnellingsbak met 3 versnellingen.
- 1925-1931: Handgeschakelde 4-versnellingsbak.
Chassis en ophanging
- Structuur: Unitcarrosserie (vroeg model). Apart chassis (serie 7 en later).
- Voorvering: Verschuifbare veerpoten met dwarse bladveer.
- Achtervering: Vaste as met parallelle elliptische bladveren.
rem
*Alle vier de wielen zijn voorzien van mechanische remmen. De handrem werkt op de achterwielen.
Grootte en prestaties
- Wielbasis: 122,0 inch. Latere modellen werden uitgebreid tot 135,01 inch.
- Gewicht: 1.720 pond.
- Topsnelheid: 120-120 km/uur.
De productieaantallen variëren enigszins, afhankelijk van de bron. Sommige zijn zo hoog als 12.530 eenheden. Anderen claimen 12.999. De verschillen zijn minimaal. De Lambda liet een stempel achter. Dit dwingt de industrie om opnieuw na te denken over hoe auto’s zichzelf bij elkaar kunnen houden. Het laat decennialang een luxueuze erfenis na. De vraag is of het compromis van een afzonderlijk chassis het merk heeft gered of de onvermijdelijke overgang naar een volledige eenheidsconstructie in het komende decennium heeft vertraagd.
